Głód piłki

Jose Mourinho trafił do Madrytu w jednym celu – pokonać najlepszą drużynę świata. No bo co innego Portugalczyk w klubowym futbolu może osiągnąć, skoro osiągnął wszystko? Zresztą nawet Barcelonę pokonał, ale jednak pobicie Katalończyków jako trener Realu Madryt to coś innego niż jako trener Interu.

Zaczął od rozpoznania rywala, które skończyło się boleśnie. Bardzo boleśnie. 0:5 na Camp Nou zeszłej jesieni było nie tylko porażką. To byłą katastrofa. Real został rozjechany, a wraz z nim rozjechany został The Special One.

Potem przyszła wiosna i maraton El Clasico. I tu już Real rozjechany nie został. Mourinho słusznie wymyślił, że jeśli pójście na wymianę ciosów z Barceloną jest zabójstwem. Dlatego zamiast schował się za podwójną gardą i zamiast wymieniać ciosy metaforycznie, jego piłkarze wymieniali z barcelończykami ciosy dosłownie. Efekt był nader zadowalający. Choć nikt nie miał wątpliwości, że Barcelona to najlepszy zespół świata, niedościgły dla innych i choć zwycięzcą całego wiosennego maratonu była niewątpliwie drużyna z Katalonii, choć Real odpadł z Ligi Mistrzów, to w lidze wywalczył remis, a Puchar Króla nawet udało się wygrać.

Teraz Real z Mourinho zrobił kolejny krok. Ktoś może twierdzić, że Real znów (który to już raz) przegrał. Że Mourinho nie ma pomysłu na pokonanie Barcy, bo najlepszej drużyny świata pokonać się nie da. Że na tle błyskotliwych Katalończyków piłkarze z Madrytu wypadli słabo, a w dodatku pod koniec drugiego meczu o Superpuchar Hiszpanii pokazali, ze nie umieją przegrywać.

Ale tym razem Real nie chował się za gardą, ale zagrał z Barceloną wyrównany dwumecz. Zremisował 2:2 i przegrał 2:3 i to nie na defensywnych pomocnikach opierała się gra zespołu Jose Mourinho. Częściej widoczni byli skrzydłowi, Ronaldo. Real tracący gola, aż trzy razy w tym dwumeczu potrafił wyrównać. A statystyka posiadania piłki (52 proc. Dla Barcelony w obu spotkaniach) jest dla Katalończyków wręcz zawstydzająca, skoro zwykle - niezależnie od rywala - mają w niej przewagę co najmniej 20-procentową.

Dlatego pytanie nie brzmi: Czy Mourinho zmiażdży Barcelonę? Brzmi: Kiedy?