Głód piłki

- Ja bym Borysiuka nie sprzedawał - słyszę od kilku dni od kolegi z redakcji, co mnie niezmiernie dziwi. Niespełna 20-letniego pomocnika Legii chciałoby ponoć nie tylko włoskie Udinese. Jeśli nabywca wykłada za niego 2 mln euro, to moim zdaniem nie trzeba się zastanawiać, bo ten transfer wyjdzie z korzyścią i dla klubu i dla piłkarza. Z kilku powodów.

Nie przekonują mnie argumenty, że za kilka lat z Borysiuka będzie podstawowy pomocnik reprezentacji Polski, wart nie 2, ale 10 mln euro i to wtedy trzeba go sprzedać. Otóż, jeśli zostanie w Legii, to nie będzie. Ma na to szansę tylko wtedy, gdy wyjedzie do lepszej ligi, gdzie będzie grał przeciwko lepszym piłkarzom i z lepszymi piłkarzami w zespole. Głównie od jego pracowitości i determinacji będzie zależało, żeby nie skończył we Włoszech jak Radosław Matusiak.

Bez znaczenia jest, że nie ma jeszcze 20 lat. W Legii gra od czterech sezonów, czy zrobił w tym czasie oszałamiający postęp? Wyrósł, zmężniał i tę siłę wykorzystuje na boisku. Ale eksplozji umiejętności piłkarskich nie widzę . Kilkudziesięciometrowe, dokładne przerzuty ze skrzydła na skrzydło to akurat coś, co Borysiuk umiał już od pierwszego sezonu w Warszawie. Legendarne umiejętności strzeleckie z dystansu skończyły się w lidze ledwie jednym golem w meczu ze Śląskiem - prawda, że przepięknym (drugiego w tym sezonie strzelił Arce z pola karnego). Co nie znaczy, że nie będzie lepszym piłkarzem. Może być, ale nie w Polsce.

Nie sądzę więc, że Legia może na piłkarzu zarobić więcej niż te 2 mln euro. Jeśli Borysiuk nie wpadnie w oko jakiemuś krezusowi z Rosji, to jest to najlepsza oferta i klub powinien z niej skorzystać. Rok temu za podobną sumę sprowadzono kilku piłkarzy. I jeśli warszawiakom, za zarobione pieniądze, trafi się przynajmniej jeden klasy Vrdoljaka, to będzie warto.

A jeśli komuś będzie brakowało nastolatków biegających w pierwszym składzie Legii to mam przeczucie, że z biegiem czasu będzie ich coraz więcej.