Głód piłki

Był taki mecz w poprzednim sezonie. W Bełchatowie GKS podejmował Legię. Jan Mucha zrobił wtedy widowisko. Słowak bronił w nieprawdopodobnych sytuacjach. Nie tylko szalał między słupkami. Pozwalał sobie na interwecje 20, 30 metrów od bramki. Przyćmił swoim występem pozostałych biegających po boisku. Zagrał świetnie i z przyjemnością patrzyło się na to, co robi na boisku.

A latem odszedł z Legii. Szkoda. Mucha był jedynym piłkarzem z poprzedniego sezonu, którego oglądało się z przyjemniością. Estetyka w futbolu jest ważna. Nie można zachwycać się miesiącami tylko tym, czy ulubiona druzyna strzeli gola czy nie. Każdy chciałby raz na jakiś czas zobaczyć, że piłkarz z jego ulubionej drużyny mija rywala, a ten ze zdziwienia otwiera usta. W ekstraklasie o to trudno.

W rundzie jesiennej zdarzyło się jednak co najmniej dwoch piłkarzy, którzy potrafili zachwycić kibiców. Dla Ivicy Vrdoljaka mecz z Lechem, byl pokazem umiejętności. Chorwat, atakowany przez trzech rywali, potrafił utrzymać piłkę. W jego wykonaniu mecz z mistrzem Polski był pokazem umiejętności. Udowodnił jak bardzo jeden piłkarz może wpłynąć na cały zespół. W spotkaniu z Koroną Miroslav Radović wywalczył rzut karny, strzelił gola, dryblował tak skutecznie jak trzy lata temu gdy trafił do Legii.

Śledząc mecz, widać wyraźnie któremu piłkarzowi gra sprawia przyjemność, a dla którego jest pracą, którą trzeba wykonać i tyle. Patrząc na Borussię Dortmund w drugiej połowie meczu z Norymbergą można odnieść wrażenie, że piłkarzy z Dortmundu nakręca posiadanie piłki, dodaje animuszu ciągłe nękanie przeciwnika. Im dalej w mecz tym bardziej piłkarze Borusii chcieli strzelić gola. Vrdolajk i Radović potrafili zagrać jesienią mecze, w których było widać tę samą pasję. Żeby wiosną ją utrzymali.