Głód piłki

"Francja z biletem w ręce" zatytułował relację ze środowego meczu Francja - Irlandia internetowy portal gazety "L'Equipe". To juz nie te czasy gdy kibice muszą zachodzić w głowę, czy smuga na stopklatce to ręka piłkarza, czy jakiś paproch na kliszy. Teraz mecz piłkarski jest transmitowany za pośrednictwem wielu kamer, często cudów techniki. Rękę Thierry'ego Henry można sobie obejrzeć wielokrotnie, z różnych ujęć i w HD.

Woody Allen w filmie "Match Point" pokazał jak wiele czasem zależy od drobiazgu, łutu szczęścia. Piłka który zatańczy na tenisowej siatce może spaść po jej obu stronach, a konsekwencje mogą być diametralnie różne. W środę wieczorem Irlandczycy zmierzali do rzutów karnych, pewni swego asa, bramkarza Shay'a Givena. Francuzi bili głową w mur. Często ich strzały były w ostatniej chwili blokowane, a w 103. minucie Henry'emu piłka własnie wychodziła na aut. Być może gdyby wyszła Francuzi przegraliby w karnych, nie pojechaliby na dużą imprezę po raz pierwszy od 16 lat. Trener Raymond Domenech zostałby zwolniony, nowy trener zmieniłby kadrę, żegnając się z kilkoma starszymi zawodnikami, we Francji doszłoby do debaty, o tym do jakiego kryzysu doszło w ostatnch latach piłkarstwo w tym kraju... Ale Thierry Henry postanowił pomóc szczęściu. Piłkę wychodzącą na aut bramkowy beszczelnie zatrzymał ręką, podał do Gallasa, który dobył gola. Sędzia nie zauważył błędu.

- Nic nie widziałem - powiedział po meczu Domenech. Mógł nie widzieć, zdarza się, choć wszyscy widzieli. Najbardziej skandaliczne jest jednak zachowanie napastnika. Piłka mogła go uderzyć w rękę, zachował się szybko i instynktownie - to jestem w stanie zrozumieć. Koledzy mu gratulowali, trybuny szalały, sędzia się nie dopytywał, więc Henry nic nie mówił, bo jakoś tak głupio - i tu wielki piłkarz okazał się małym człowiekiem, ale to też jest do zrozumienia, bo nie każdy może być człowiekiem honoru. Wstyd i wrodzona nieśmiałość przeważyły. Ale schodząc do szatni Henry rzucił dziennikarzom (cytuje go The Telegraph): "Będę szczery, to byłą ręka. Ale nie jestem sędzią. On pozwolił grać i pytania trzeba kierować do niego". Czyli po prostu to co zrobił mu nie przeszkadza. A to dopiero podłość.

I nie ma tu znaczenia, że tragiczny błąd popełnili sędziowie. Że nie wiadomo gdzie był liniowy, który nie zauważył ręki, a także dwóch zawodników na pozycji spalonej w tej samej akcji chwilę wcześniej. Że sędzia, widząc całą drużynę Irlandii z bramkarzem na czele bięgnacą w jego kierunku, nie zapytał się kolegi na linii czy coś tam może nie było całkiem w porządku. Nie mają racji komentujący we francuskiej telewizji Arsene Wenger, ani trener Irlandczyków Giovanni Trapattoni, zwalający winę na sędziów. Winny jest Henry, kapitan reprezentacji, który podeptał reguły sportu. A im więcej sekund upływało od feralnego gola tym bardziej je deptał, bo w każdej chwili mógł się przyznać sędziemu do błedu. A gdy wypowiedział się po meczu ostatecznie wteptał je w ziemię. Szkoda idola.

P.S. Na dolnym zdjęciu uchwycono moment, gdy Henry zatrzymuje piłkę. Źródło: L'Equipe